“तू सदा जवळी रहा…..” भाग – ८ अर्थात : आनंद “वाटणारा” राजेश

” तु सदा जवळील रहा…. “.
भाग -1* एक आईं , बायको, आणि नोकरी करणारी आणि सर्व जबाबदाऱ्या पार पाडणारी रश्मी देवघरात सुखावते …….
भाग -2* बाल मैत्रीण,
ज्योती ची भेट, पती राजेशचे प्रताप , आईं विनीताला वाटलेली चिंता आणि आठवळलेल बालपण , …
भाग-3 * शाळा – कॉलेज , मोकळेपणाने वागण्याचा परिणाम, कठीण प्रसंग आणि मदतीचा हात आणि त्यातून काढलेली वाट …

भाग – 4.* विनिताला आठवली १० वर्षापूर्वीची कुसुम ताई …
अनुभूती घेतलीत कुसुम ताईच्या व्यक्तिमत्वाची आणि रममाण झालात सई , चंदाच्या बालपणात
भाग -5 मध्ये आपण अनुभवलेत रश्मी आणि कुटुंबियांवर आबा गेल्याचा आघात, आईची परीक्षा सुरु. ….. पाचवा भाग संपताना प्रश्न नव्हते निशब्द शांतता आणि प्रार्थना बळ देते रश्मीला आणि कुटुंबियांना…
🙏.
भाग – 6* मध्ये आपण वाचलात रश्मीच्या आईबद्दलच्या संगीतमय आठवणी, आणि रश्मिच वि….. सदृश्य जीवन.
भाग -7 * मध्ये वाचा एक सक्षम महिला असून पण रश्मीन गप्प राहून का सहन केलं सार — अन्याय, प्रतारणा, आर्थिक, सामाजिक, मानसिक, नैतिक अवहेलना. अमूल्य शिक्षण, राजेशची पार्श्वभूमी…

भाग -8* वाचा आईच मानस दर्शन,
रश्मीला राजेशची प्रकर्षाने आठवण…

आईच मानस दर्शन…

       आज मानसपूजा खरोखरच सुंदर झाल्याने रश्मीचे मन प्रफुल्लित आणि तन हलकं वाटत होत. मानस पूजेच्या वेळी आरती झाल्यानंतर ती आपली आई राहत असलेल्या गावात पोहोचली. गॅलरीत गेल्यानंतर दरवाजा ढकलला. नेहमीप्रमाण आईच पण दर्शन झालं. आई दुःखी वाटली तिला. कॉट वर पडून होती. औषधाची बाटली बाजूला दिसली. ही इतकी आजारी आहे ? काही सांगितलं नाही आपल्याला? का नाही सांगितलं आपल्याला ? स्वतःला प्रश्न विचारला
आपण. उतर तिला माहित होत. आईचा फोन घेणं टाळत होतो आपण. कशी सांगणार ती आपल्याला? अस्वस्थ मनानं तीन निरोप घेतला. डोळे उघडले. मानस पूजेतून जड अंतकरण घेऊन बाहेर आली .
आठशे किलोमिटर दूर जाऊन तिची समजूत घालण, विचारपूस कारण शक्य नव्हत तिला. तिला पूर्वीचा प्रसंग आठवला. अशीच नोकरीच्या निमित्ताने तिला खूप दूर जावं लागलं. त्यावेळी पण ती आजारी पडली होती आपल्याच काळजीपोटी, पण सावरली. आपली पत्र भेट होत असे. आणि त्यानंतर मात्र आपण आईच मानस दर्शन घेत असू. मनस दर्शनाच्या वेळी आई अती आजारी असल्याचे संकेत मिळाले अन, आपण त्याच दिवशी आईला भेटण्यासाठी निघालो होतो. पूर्णपणे खांगलेली होती. अन्न, पाणी वर्ज्य केले होते. पण आपल्या दोन दिवसाच्या सहवासात बराच फरक पडला. जबाबदारी नेहमप्रमाणे सईवर सोपवून आपण नोकरीच्या गावी परतलो.

रश्मीला राजेशची प्रकर्षानं आठवण आली!


तिला राजेशची प्रकर्षानं आठवण आली. आपण काय म्हणायची खोटी, तो एका पावलावर तयार असायचा तिची मनीषा पूर्ण करायला. लग्नाला काही महिने झाले होते. अचानक आपण अस्वस्थ होऊन रडायला लागलो. बाहेरून आलेल्या राजेशला आपण ठीक नसल्याचं समजलं. आपल्या चेहऱ्यावरून आपल्या मनातल कळायचं त्याला. अगदी खोदून विचारलं तेव्हा, “आईची प्रकर्षानं आठवण येतेय”, एवढंच बोललो आपण. लगेच दुसऱ्या तासाला आपण आईला भेटण्यासाठी निघालो पण. न थकता दहा तास गाडी चालवली त्यानं, आणि आपण आईच्या कुशीत होतो.
आईच्या निर्मळ आणि प्रेमळ सहवासात निश्चिंत मनाने राहायचो आपण आणि राजेश. तो पण धाकाधाकीच्या प्रवाहापासून दूर असल्यामुळे खुश असे. राजेश आणि आई दोघांच्या सहवासात रश्मीला स्वर्ग सुखाचा आनंद मिळे.
जेव्हा राजेश आणि रश्मीचे लग्न ठरलं तेव्हा तीन साऱ्या गोष्टीची कल्पना दिली होती. आईनं, आबांच्या माघारी तिघीं मुलींना वाढवताना घेतलेले अपार कष्ट आणि रश्मीचे उतरदाईत्व याची पुरेपूर कल्पना दिली होती. राजेशचा रश्मीच्या आईबद्दलाचा आदर द्विगुणित झाला होता. आई, बहिणी, चुलत, मावस भावंड, आत्या, काका रश्मिपेक्षा राजेश बरोबर जास्त गप्पा मारायचे. वेळप्रसंगी राजेश स्वतःच रश्मीच्या माहेरी जाऊन भेटून येत असे. अशावेळी रश्मीला आनंद आणि आदर वाटे राजेशबद्दल. शब्द नसतं तिच्याकडे. तिला लग्नात राजेशने दाखवलेला सामंजस्य आठवले. हुंडा, देवाण – घेवाण या बाबत त्यानं एका पैशाची अपेक्षा ठेवली नाही की, खर्च करू दिला नाही लग्नात. उलट आईकडून रश्मीने काही घेतल तर तिला राग भरत असे.
रश्मीवर जीवापाड प्रेम करणारा आणि तिच्या आई , बहिणी, भावंडांचा आदर करणाऱ्या राजेशचा अभिमान वाटायचा रश्मीला.
तिला वाटायचं, “आपण काही मागितलं नाही, काही अपेक्षा केली नाही तर भांडण, वाद, रुसवे, फुगवे होणारच नाहीत.” दोघेही समजूतदार त्यामुळे वाद होण्याचा प्रश्नच उद्भवणार नाही. लग्नापूर्वी कोणतेही निर्णय रश्मी स्वतः पटकन घेऊ शकत असू. पण लग्नानंतर असे निर्णय घेताना अडचणी वाटायला लागल्या. तिला आठवल आपल्या शेजारी राहणारी शोभाताई तिला म्हणाली होती, “रश्मी तू इतक्या सहज आणि पटकन कोणतीही गोष्ट कसं काय ठरऊ शकते? दुसरे दिवशी काय भाजी करायची हे ठरवणे सुध्दा मला आवघड जात”. तेव्हा आपल्याला शोभा ताईच्या बोलण्याच आश्चर्य वाटलं होत. पण आता रश्मीला जाणवतेय. जेव्हा दोन भिन्न व्यक्ती, वेगवेगळया विभागातून, वेगळ्या पार्श्वभूमीवरून, संस्कारातून एकत्र येतात त्या वेळी परिस्थिती वेगळी असते. इथ असच झालं. राजेश – रश्मी दोघेही प्रौढ होते. विशेषतः रश्मी अलग राहिल्याने विचार आणि समजुती ठाम होत्या. काही गोष्टी पटऊन घेतल्या पण काही पचनी पडत नव्हत्या. आणि मग अशावेळी राजेशचां आवाज टिपेला जायचा आणि आगोदरच बुजरी असलेली रश्मी अजुनच अबोल व्हायची.
आपापसात कोणी भांडत असले तरी चार पावलं दूर राहणं पसंत करणारी रश्मी आरडा-ओरड, भांडण, आदळ-आपट, शिव्या, मार-झोड, चोरीचे आळ या पासून कोसो दूर होती. पण लग्नानंतर पूर्ण आयुष्य बदलून गेलं.
राजेश बद्दल सर्व जण चांगलच बोलताना ऐकलं होत. इतराच्या मते तो खूप दयाळू होता. लोकांना आनंद “वाटे” तो, असच ऐकलं आपण. फक्त आपल्याला अनुभवानंतर लक्षात आल की तो हलक्या कानाचा आहे. कुणी काही सांगितले की पुढचा मागचा विचार करत नसे. आणि मग तो काहीही कारणाने आपल्याशी असंबद्ध वागत असे. खूप वेगळे अनुभव आपल्याला येत गेले.

“तू सदा जवळी रहा….”
भाग -९ वाचा पुढील शुक्रवारी राजेश बद्दल…..
Spread the love

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *